از امام صادق ( ع ) نقل شده كه فرمود : پادشاهان مقتدر بر زمين چهار نفر هستند كه دو نفر از آنها مؤمن و دو نفرشان كافر بوده‌اند ، مؤمنان : سليمان بن داود و ذو القرنين عليهما السلام و كافران : نمرود و بخت النصّر ، و نام ذو القرنين عبد اللَّه بن ضحّاك بن معد بوده و اوّلين منجنيقى كه در دنيا به كار رفت منجنيقى بود كه براى پرتاب ابراهيم ( ع ) بر ديوار كوفه در نهرى كه به آن كوفى مىگفتند و در قريه‌اى بنام قنطانا به كار رفت . ( علل الشرائع ) نقل مىكند كه مردى شامى از امير المؤمنين ( ع ) در بارهء اين آيه پرسش كرد ، ( روزى كه انسان از برادرش و پدر و مادرش و همسر و فرزندش مىگريزد [ 1 ] ) و مىخواست بداند اين افراد چه كسانى هستند ، آن حضرت فرمود : برادرى كه از برادرش مىگريزد ، قابيل است ، كه از هابيل فرار مىكند و آنكه از مادرش مىگريزد موسى ( ع ) است و آنكه از پدرش فرار مىكند ابراهيم است و آنكه از همسرش مىگريزد لوط است و آنكه از پسرش فرار مىكند نوح است كه از پسر خود كنعان ميگريزد . در اين خصوص مىگوئيم : شيخ صدوق طاب ثراه مىفرمايد : فرار موسى از مادرش ، از بيم آنست كه در حقّ تربيت وى را نشناسد و بعضى نيز گفته‌اند منظور از مادر ، دايهء كافريست كه قبل از يافتن مادر موسى او را به نزد موسى آورده بودند و امّا مراد از پدر ابراهيم عموى اوست و گر نه پدر ابراهيم تارخ نام داشت و اهل ايمان بود . از امام صادق ( ع ) نقل شده : زمانى كه نمروديان آتشى براى سوزاندن ابراهيم فراهم كردند ، حشرات زمينى و موريانه‌ها به خداوند عزّ و جلّ شكايت بردند و اجازه خواستند تا بر آن آتش آب بريزند ، ولى خداى متعال فقط به قورباغه اجازهء اين عمل را داد ، لذا دو سوّم بدن اين حيوان سوخت و يك سوم آن باقى ماند . از اسحاق بن عمّار از امام كاظم ( ع ) نقل شده كه فرمود : اى ابا اسحاق ، همانا در آتش دوزخ واديى هست كه به آن سقر مىگويند ، كه از لحظه‌اى كه خداوند آن را خلق نموده زبانه‌هايش فروكش نكرده و هوايى به آن نرسيده و اهل دوزخ از حرارت آن وادى و از كراهت و آلودگى آن و آنچه خدا براى اهل آن وادى مهيّا نموده به خدا

--> [ 1 ] سوره عبس ، آيه 34 .